Geloof jij in God?

Op mijn eerste sollicitatiegesprek werd mij, als aankomend docent levensbeschouwing, gevraagd of ik in god geloof. De rector, die mij deze vraag stelde verwachtte duidelijk een eenduidig antwoord. Toen ik met ‘ja’ en met ‘nee’ antwoordde kreeg ik niet eens meer de tijd om mijn thee op te drinken. “Als docenten levensbeschouwing hier al niet meer gewoon met ‘ja’ op kunnen antwoorden dan,…”. Ik werd dus niet aangenomen op deze school.

Eenmaal mijn plek gevonden te hebben op het Dr.-Knippenbergcollege, als docent levensbeschouwing, is mij deze vraag meerdere malen gesteld. “Meneer, gelooft u eigenlijk wel in god”, blijkbaar wordt dat nog steeds verwacht/verondersteld van de docent levensbeschouwing. Mijn antwoord was en is eigenlijk altijd: “Als ik met ‘ja’ antwoord, wat weet je dan van mij? En, als ik met ‘nee’ antwoord, wat weet je dan van mij?” “Nou simpel dat je wel of niet in god gelooft, meneer”.

Maar zo simpel is dat helemaal niet. Als jij gelooft in een straffende god en ik geloof daar niet in, maar ik geloof wel in god, dan zou een ‘ja’ eerder verwarrend dan verhelderend zijn. Als ik een heel ander godsbeeld heb dan jij dan moet dus eerst duidelijk worden wat wij beide verstaan onder ‘god’. Als de rector, van mijn eerste sollicitatiegesprek, in een marionetspelende god gelooft, dan zou ik dus met ‘nee’ hebben moeten antwoorden op zijn vraag, want in zo’n god geloof ik niet en dan ben ik duidelijk een atheïst. Zou hij een godsbeeld hebben waar god staat voor ‘liefde’, ‘zinvolheid’, ‘gelukzaligheid’ (Eudaimonia), ‘het goede’,… dan zou ik mijn godsgeloof kunnen bevestigen, want daar geloof ik zeker in en als we dat onder god kunnen verstaan dan ben ik duidelijk een theïst.

Het beeld dat je bij god hebt is dan ook bepalend in je gesprekken hierover en je uiteindelijke godsbewijs. Maar ik snap natuurlijk best wel dat veel mensen er moeite mee hebben überhaupt over god te spreken. Mensen gaan al heel snel met je aan de haal en verslijten je voor achterlijk. Een eenvoudige weg is dan jezelf maar atheïst te noemen. Want het begrip ‘god’ is natuurlijk door de eeuwen heen een vervuild woord geworden. In de naam van god hebben mensen elkaar de meest verschrikkelijke dingen aangedaan, tot op de dag van vandaag. Reden te meer om duidelijk te krijgen wat mensen van je willen en denken te weten te komen, als ze je vragen of je in god gelooft. En als je dan voluit met ‘ja’ of met ‘nee’ antwoordt, vraag dan eens wat ze nu met dat antwoord denken te weten te zijn gekomen over jou,… hebben ze je wel echt begrepen.

In deze periode gaan we het hebben over het christendom in het algemeen en god in het bijzonder. En wat mijn eigen godsgeloof, godsbeeld, godsbewijs betreft:

Jurgen MarechalGeloof jij in God?