Jurgen Marechal

Ik zet mijn schoen al jaren en krijg er, nadat ik mijn longen uit mijn lijf heb gezongen of een mooie tekening heb gemaakt, ook trouw iets lekkers in. Maar het blijft spannend. Wat zou er dit keer in mijn schoen zitten? De jaren verstreken en er kwamen schoentjes bij, die samen een lief gezinnetje vormden.

Het is heerlijk om samen met de jongsten te genieten van deze oerHollandse traditie. Of het nu de intocht van Sinterklaas is, de rituelen rondom het schoenzetten of een verlanglijstjes maken,… kinderen laten je het feest weer met nieuwe ogen zien, maar als vanouds beleven. En nu is het bijna weer zover, pakjesavond. Wat heb jij op jouw verlanglijstje staan? Ben je wel zoet geweest? Want je weet het, anders krijg je de roe.

Wat mij echter zorgen baat zijn al die lieve kinderen die ook hun longen uit hun lijf hebben gezongen en een mooie tekening hebben gemaakt, maar waar de schoen toch leeg blijft. Nee, deze kinderen zijn niet stout geweest. In Nederland zijn er helaas nog steeds veel te veel kinderen die geen pakjesavond kunnen vieren, omdat hun Sinterklaas daar gewoon niet de middelen voor heeft.

Nederland is een welvarend land. Maar als je financieel maatschappelijk niet mee kunt, kom je al snel in een isolement terecht. Je kunt steeds minder aan de leuke dingen in het leven meedoen. En omdat je je hiervoor schaamt verzin je smoezen waarom Sinterklaas juist jouw huisje stilletjes voorbij gaat. Stille armoede in Nederland, denk ook daar even aan op 5 december, terwijl je je ‘ipod touch’ of ‘Nintendo Wii’ uitpakt.